Planowanie Wesela

Pierwsze spotkanie rodziców narzeczonych. Kto zaprasza, gdzie się poznać i o czym rozmawiać?

Szymon Jędrzejczak
97 wyświetleń
Pierwsze spotkanie rodziców narzeczonych. Kto zaprasza, gdzie się poznać i o czym rozmawiać?

„To kiedy wreszcie poznamy rodziców Oli?” Pada niewinne pytanie, a wy już widzicie niedzielny obiad na sześć osób, dwie mamy przekonane, że powinny coś upiec, i tatę, który przy deserze wyciąga notes z kosztami wesela. Zanim umówicie termin, zastanówcie się nad znacznie prostszą rzeczą. Czego każde z was chciałoby dla swojego rodzica po drugiej stronie tych drzwi? Może wystarczy, żeby w dniu ślubu mama zobaczyła w tłumie znajomą twarz i miała do kogo podejść. Przy takim celu nawet godzina przy kawie może być bardzo udanym pierwszym spotkaniem.

Kto powinien zaprosić przyszłych teściów?

Najwygodniej, jeśli pierwszą propozycję przekażecie wy. Każde z was zna rytm dnia w swoim domu i usłyszy różnicę między entuzjastycznym „oczywiście!” a uprzejmym „skoro trzeba”. Zacznijcie od dwóch osobnych telefonów. „Mamo, chcemy, żebyście poznali rodziców Oli jeszcze przed ślubem. Wolałabyś krótko wyskoczyć na kawę czy usiąść u nas w mieszkaniu?” Taka propozycja zdejmuje z bliskich konieczność odgadywania, do kogo należy pierwszy ruch. Gdy obie strony są zainteresowane, dopiero wtedy proponujcie konkretną datę.

Jeśli rodzice sami chcą zostać gospodarzami, zapytajcie, co mają na myśli. Dla jednych „zapraszamy na obiad” oznacza zupę i ciasto we własnej kuchni, dla innych rezerwację stolika i opłacenie całego posiłku. Wyjaśnijcie to między sobą, zanim zaproszenie dotrze dalej. Można powiedzieć: „Tata bardzo chciałby was ugościć. W niedzielę gotuje u siebie. My przyjedziemy wcześniej i będziemy przy drzwiach, kiedy dotrzecie”. Druga rodzina od razu wie, kto ją przywita i czego spodziewać się po przekroczeniu progu.

Oddzielcie poznanie się rodziców od wręczania im zaproszeń na ślub. To dwie okazje, które możecie połączyć, jeśli sami tego chcecie. Jeżeli jedna rodzina dostała już kartę, a druga jeszcze nie, goście przy stole nie muszą o tym wiedzieć. Umówcie się z rodzicem na kilka minut przed obiadem lub zostańcie po wyjściu pozostałych. Dacie mu czas na przeczytanie słów i własną reakcję. Szczególnie osobistą wiadomość łatwiej przeczytać w spokoju niż na prośbę całego stołu: „Pokaż, co tam napisali!”.

Białe kwiaty i złocenie na szklanym zaproszeniu dla rodziców — Rubin 11
Białe kwiaty i złocenie na szklanym zaproszeniu dla rodziców.

Kiedy się umówić i ile czasu zaplanować?

Dobry termin to taki, w którym nikt nie musi patrzeć na zegarek od pierwszego dania. Nie ma potrzeby liczyć miesięcy wstecz od wesela. Spójrzcie raczej na najbliższą okazję, gdy wszyscy i tak będą w tej samej miejscowości. Listopadowy długi weekend może rozwiązać sprawę dojazdu, ale jeśli jedna strona przyjeżdża opiekować się wnukami, zapytajcie, czy rzeczywiście ma wolne popołudnie. Nie dopisujcie rodzinnej wizyty do czyjegoś planu tylko dlatego, że ten ktoś będzie akurat niedaleko.

W zaproszeniu przydają się dwie godziny: początek i orientacyjny koniec. „Spotkajmy się w sobotę o piętnastej, mamy czas mniej więcej do siedemnastej” daje swobodę zarówno osobie, która lubi długie biesiady, jak i tej, która wolałaby krótsze spotkanie. Jeśli macie wieczorem pociąg, powiedzcie o nim od razu. Wstaniecie od stołu bez niezręcznych przeprosin. Zostawcie też zapas między przyjazdem a rezerwacją. Spóźnienie pociągu nie powinno oznaczać, że rodzice przez pół godziny będą wypatrywać w restauracji twarzy, których nigdy wcześniej nie widzieli.

W domu, w restauracji czy na spacerze?

U was w domu sami możecie otworzyć drzwi obu rodzinom, wskazać łazienkę i odłożyć płaszcze. Taka zwyczajność pomaga, zwłaszcza gdy rodzice na co dzień rzadko chodzą do restauracji. Sprawdźcie jednak, gdzie naprawdę usiądzie sześć osób. Krzesło dostawione za narożnikiem może zostawić jednego z ojców poza całą rozmową. Pomyślcie też o psie, schodach i miejscu na samochód. Zapytanie o najwygodniejsze wejście będzie lepsze niż zapewnienie „jakoś damy radę”, zwłaszcza jeżeli ktoś porusza się o lasce.

Lokal jest dobrym wyborem, kiedy jedna strona nie chce narzucić drugiej roli gospodarza. Podczas rezerwacji poproście o stół, przy którym da się rozmawiać bez przekrzykiwania głośników. Jeśli lokal ma dwa wejścia, napiszcie, przy którym będziecie czekać. To ten sam drobiazg, który potem przydaje się przy opisywaniu gościom dojazdu na wesele. Sama pinezka na mapie nie pomoże, jeśli rodzice trafią do wejścia od dostaw i zaczną dzwonić do siebie nawzajem, choć nie mają jeszcze swoich numerów.

Spacer i kawa sprawdzają się, gdy dla kogoś długie siedzenie naprzeciwko nieznanych ludzi przypomina rozmowę kwalifikacyjną. Łatwiej zacząć od widoku nad rzeką czy ulubionej piekarni. Ustalcie jednak punkt, w którym można usiąść albo skrócić trasę. Nie obiecujcie „pięciu minut pieszo” bez sprawdzenia drogi w tempie najwolniejszej osoby. Jeśli pada, wyślijcie jedną wiadomość wszystkim: „Idziemy od razu do kawiarni na rogu, Piotr będzie przy drzwiach”. Nikt nie musi wtedy czekać pod pomnikiem w przekonaniu, że jest pierwszy.

Buteleczka herbaty z żółtymi kwiatami na zawieszce — Indygo 4
Buteleczka herbaty z żółtymi kwiatami na zawieszce.

Co napisać w wiadomości do rodziców?

Na spotkanie w domu wystarczy: „W niedzielę o trzynastej zapraszamy was do nas na obiad. Będą też Ewa i Marek, rodzice Ani. Chcemy, żebyście poznali się przed ślubem. Niczego nie przynoście, o jedzenie zadbamy my. Dajcie znać, czy jest coś, czego nie jecie”. Jeśli mama zaproponuje ciasto, a wy wiecie, że sprawia jej to przyjemność, możecie się zgodzić. Powiedzcie wtedy wprost, że jedna blacha wystarczy. W ten sposób z miłego gestu nie zrobi się konkurs deserów między rodzinami.

Wiadomość przy wyjściu na miasto może brzmieć: „Zarezerwowaliśmy stolik na sobotę na szesnastą. Zapraszamy was na kawę i ciasto, to nasze zaproszenie. Spotkamy się przed wejściem od rynku. Jeśli wolicie, podjedziemy po was kwadrans wcześniej”. Podajcie imiona zamiast samego „druga strona”. Przy spotkaniu na odległość przyda się równie prosty tekst: „W czwartek połączymy się z wami i z rodzicami Kuby na dwadzieścia minut. Ja wyślę link. Gdyby komputer nie chciał współpracować, zadzwonimy z telefonu”.

Jeżeli macie już gotowe zaproszenia ślubne, zastanówcie się, do kogo skierowany jest ich tekst. Na zaproszeniu z kolekcji Ruskus i na akrylowym zaproszeniu Rubin istotne będzie dla rodziców przede wszystkim to, czy forma „Kochani Rodzice” rzeczywiście do nich pasuje. Przy dwóch gospodarstwach domowych osobny egzemplarz może być wygodniejszy. Sprawdźcie jak liczyć egzemplarze papeterii, zanim złożycie zamówienie dla całej rodziny. Podpisanie zaproszenia imionami, których używacie na co dzień, zwykle powie bliskim więcej niż wyjątkowo uroczysta formuła przeczytana z kartki.

Słoneczniki i złote detale na szklanym zaproszeniu — Rubin 7
Słoneczniki i złote detale na szklanym zaproszeniu.

Kto płaci za obiad i czy trzeba przywieźć prezent?

Ustalcie sposób rozliczenia, zanim padnie propozycja konkretnego lokalu. Jeśli zapraszacie i chcecie zapłacić za wszystkich, wystarczy powiedzieć „tym razem my stawiamy”. Jeśli wybieracie wspólne wyjście, w którym każdy płaci za siebie, też można to jasno przekazać: „Spotkajmy się tam na lunch, każdy zamówi i rozliczy swoje danie. Czy taki pomysł wam odpowiada?”. Dajcie możliwość odpowiedzi bez publiczności. Rodzic, który wolałby tańszą kawiarnię, prędzej powie wam o tym przez telefon niż przy już zarezerwowanym stole.

Pomaga małe techniczne ustalenie z obsługą: jedna osoba reguluje rachunek przy barze albo kelner od początku zapisuje zamówienia osobno. Wybierzcie wariant, który lokal rzeczywiście może obsłużyć. Narzeczeni, którzy przy kasie odkrywają, że obaj ojcowie chcą koniecznie zapłacić, mogą po prostu przypomnieć: „Dzisiaj to nasze zaproszenie. Następnym razem chętnie wpadniemy do was”. Nie rozstrzygajcie przy obsłudze, który tata ma większe możliwości. Nawet żart o zarobkach może pozostać w pamięci dłużej niż udany obiad.

Upominek nie jest warunkiem poznania się. Jeśli wiecie, że drobny podarunek ułatwi mamie wejście do obcego domu, zasugerujcie coś do wspólnego stołu i zapytajcie gospodarzy, czy to pasuje. Przy jedzeniu warto sprawdzić skład; przy kwiatach pomyśleć, czy gospodarz ma gdzie je wstawić w porze podawania posiłku. Pamiątkowa bombonierka Onyks lub herbata z motywem piwonii może równie dobrze poczekać na osobne podziękowanie. Dopisek „niczego nie przynoście” ma sens tylko wtedy, gdy sami nie szykujecie demonstracyjnego wręczania pakunków obu stronom.

Bordowy nadruk na szkle w białym welurowym pudełku — Dalia 6
Bordowy nadruk na szkle w białym welurowym pudełku.

Jak przedstawić rodziców i podtrzymać rozmowę?

Stańcie przy drzwiach, zamiast czekać, aż rodzice sami odgadną, kto jest kim. Powiedzcie imię, relację i jedno zdanie, które pomoże zacząć rozmowę: „To moja mama Ewa. Mamo, to Agata, mama Filipa. Opowiadałam ci o jej ogrodzie na działce”. Wybierzcie informację, którą ta osoba chętnie się dzieli. Zdanie „obie niedawno przeszłyście na emeryturę” może zabrzmieć zupełnie inaczej dla kogoś, kto nie miał wpływu na odejście z pracy. Nie ustalajcie też za rodziców, że od razu mają mówić sobie po imieniu.

Usiądźcie tak, żeby każde z was widziało i słyszało swojego rodzica. Jeśli jedna osoba gorzej słyszy na lewe ucho, lepsze miejsce może mieć większe znaczenie niż tradycyjna kolejność. Nie trzeba ustawiać naprzeciw siebie wszystkich przyszłych par teściów jak podczas debaty. Cztery osoby mogą rozmawiać o okolicy, a dwie o wspólnym dojeździe. Taki mały stół daje wam też wskazówkę na później. Zanim zdecydujecie, kto będzie siedział przy stole prezydialnym, przypomnijcie sobie, przy którym ustawieniu rodzice sami włączali się w rozmowę.

Przygotujcie jeden temat z życia każdego domu. Poproście tatę, żeby opowiedział, dlaczego zabierał dzieci akurat nad to jezioro, albo zapytajcie mamę o drogę, którą chodziła kiedyś do szkoły. Zostawcie jednak przestrzeń na odpowiedź, po której rozmowa pójdzie inaczej. Jeśli ktoś odpowie „nie pamiętam”, nie wyciągajcie telefonu w poszukiwaniu starych zdjęć bez pytania. Lepiej zaproponować coś, co dotyczy wszystkich przy stole: „Co warto zobaczyć tu w okolicy, jeśli odwiedzą nas następnym razem?”. Jedno dobre pytanie wystarczy na dłużej niż lista dziesięciu obowiązkowych tematów.

Gdy rozmowa schodzi na pieniądze albo listę gości

To zrozumiałe, że rodzice zapytają o ślub. Możecie pokazać zdjęcie miejsca albo opowiedzieć, dlaczego wybraliście jesień. Zawczasu umówcie się jednak, o czym nie chcecie decydować przy tym stole. Jeśli padnie pytanie „to ile dokładnie rodzina panny młodej dokłada?”, odpowiedzcie w swoim imieniu: „Dzisiaj chcieliśmy wam dać czas na poznanie się. O wydatkach porozmawiamy osobno, gdy będziemy mieć wycenę”. Dodanie realnego kolejnego kroku pomaga rodzinie odłożyć temat bez poczucia, że zbyliście pytanie.

Podobnie z listą gości. „Ciocia Hania bardzo ucieszyłaby się z zaproszenia” można przyjąć serdecznie bez składania obietnicy. „Miło, że o niej pomyślałaś. Spiszemy to u siebie i damy znać, kiedy zamkniemy listę”. Nie wyciągajcie przy obu rodzinach arkusza z nazwiskami: łatwo wtedy o głośne liczenie krewnych i porównywanie liczebności stron. Jeśli chcecie pokazać sam projekt karty, wybierzcie wersję bez danych gości. Upewnijcie się, że rodzice dobrze widzą litery; przyda się poradnik o czytelnej papeterii ślubnej.

Szklane zaproszenie z białymi kwiatami w welurowym pudełku — Rubin 1
Szklane zaproszenie z białymi kwiatami w welurowym pudełku.

Rodziny po rozwodzie, różne języki i duża odległość

Nie zaczynajcie od założenia, że przy jednym stole muszą się znaleźć wszyscy dorośli, którzy pełnią w waszym życiu rodzicielską rolę. Zapytajcie zainteresowanych osobno, kogo spodziewają się spotkać. Uprzedźcie o obecności nowego partnera, zanim ktoś pojawi się w drzwiach. Dwie kawy w różnych terminach mogą lepiej spełnić cel niż jeden niedzielny obiad spędzony na unikaniu spojrzeń. Nie trzeba tworzyć dodatkowej uroczystości dla każdej osoby. Czasem wystarczy zaprosić tatę na krótki spacer przy następnej wizycie drugiej rodziny.

Gdy rodzice nie mówią tym samym językiem, ustalcie, kto przetłumaczy pierwsze przedstawienie i jak poprosić o powtórzenie zdania. Siedząc przy stole, róbcie przerwy po jednej myśli. Nie prowadzicie konferencji: tłumaczenie całej anegdoty po pięciu minutach oznacza, że połowa stołu przez cały ten czas czekała. Dobre są tematy, do których da się coś pokazać za zgodą właściciela: ogród na zdjęciu, mapa podróży, przepis na podane ciasto. Jeśli jedna osoba tłumaczy przez cały posiłek, zaplanujcie zmianę, żeby też zdążyła zjeść ciepłe danie.

Jeśli dzielą was krajowe granice albo długa podróż, pierwsze spotkanie może odbyć się na ekranie. Ustawcie telefon tak, żeby twarze były na podobnej wysokości i nikt nie musiał cały czas trzymać go w dłoni. Zacznijcie od krótkiej rozmowy dwóch domów, nie od połączenia kilkunastu osób. Na koniec powiedzcie, gdzie zobaczycie się na żywo. „Przed ceremonią poczekamy na was w holu. Kiedy dojdą rodzice Mai, podejdziemy razem”. To konkretny plan na moment, kiedy z emocji trudno przypomnieć sobie imię nowo poznanej osoby.

Pudełko na czekoladki w odcieniu przygaszonego błękitu ze złoceniem — Onyks 2
Pudełko na czekoladki w odcieniu przygaszonego błękitu ze złoceniem.

Trzy sytuacje, które warto omówić we dwoje

Wyobraźcie sobie, że obie mamy chcą gościć wszystkich u siebie. Zamiast wybierać „lepszy” dom, sprawdźcie, kto miałby jechać najdalej i jak wróci. Jeśli jedna osoba nie prowadzi po zmroku, wcześniejsza godzina może rozwiązać sprawę bez dyskusji o pierwszeństwie. Możecie odpowiedzieć: „Tym razem spotkajmy się u nas na kawie, a gdy pojedziemy w maju do was, chętnie wpadniemy na ten obiad”. Proponujcie drugie spotkanie tylko wtedy, gdy naprawdę macie na nie ochotę i szansę przyjechać.

Drugi przykład: jeden z ojców zapowiada toast, choć rodzice drugiej strony spodziewają się zupełnie nieformalnej wizyty. Spytajcie go, co chciałby powiedzieć. Krótkie „cieszę się, że się poznajemy” może być serdecznym powitaniem także przy herbacie. Jeśli szykuje długą przemowę albo chce publicznie obiecać pieniądze na wesele, uprzedźcie go, że prosicie o to innym razem. Nie ustawiajcie butelki przed osobą, która nie pije, i nie wymagajcie wyjaśnień. Wystarczy zadbać, żeby każdy miał w szklance to, co sam wybrał.

Trzeci przykład: ktoś nie może przyjść i prosi was, żebyście w jego imieniu kupili drugiej rodzinie prezent. Zanim zamówicie pamiątkowe podziękowanie z motywem liści, dopytajcie, co naprawdę chce przekazać. Może bardziej zależy mu na krótkiej kartce: „Żałuję, że nie dołączę w niedzielę. Mam nadzieję poznać państwa, kiedy następnym razem odwiedzicie Olę”. Jeśli bliscy jednak coś podarują, podziękujcie za konkretny gest. Przykłady osobistych słów podziękowania za prezent pomagają też wtedy, gdy kartkę podpisujecie tylko we dwoje.

Skrzynka z przesuwnym szklanym wieczkiem i wrzosami — Rubin 5
Skrzynka z przesuwnym szklanym wieczkiem i wrzosami.

Co zrobić, jeśli w ostatniej chwili zmieni się plan?

Załóżmy, że w sobotę rano mama informuje, że musi zostać w domu, bo opiekuje się bliską osobą. Najpierw zapytajcie, czy chciałaby dołączyć za tydzień, czy wolałaby, żeby dzisiejsze spotkanie odbyło się bez niej. Nie każcie jej podejmować decyzji za cały stół. Możecie zaproponować własne rozwiązanie: „Dziś pójdziemy tylko na kawę z tatą, a do ciebie przyjedziemy w przyszłą niedzielę, jeśli będzie ci wygodnie”. Drugiej rodzinie przekażcie ustalony plan i liczbę osób, bez ujawniania szczegółów cudzego życia. Pamiętajcie o telefonie do restauracji, zwłaszcza gdy rezerwacja obejmuje zestawy obiadowe.

Bywa też odwrotnie: pół godziny przed spotkaniem rodzic dzwoni z pytaniem, czy może zabrać siostrę, która przyjechała w odwiedziny. Jeśli macie miejsce i wszyscy będą się czuli swobodnie, uprzedźcie drugą stronę, podając imię dodatkowej osoby. Jeżeli właśnie małe grono było ważnym warunkiem spotkania, macie prawo przy nim zostać. „Bardzo chętnie zobaczymy się z ciocią jutro. Dziś mamy zarezerwowany mały stolik i zależy nam, żeby rodzice mogli spokojnie porozmawiać”. Taka odpowiedź rozwiązuje konkretną sytuację i nie zamienia jej w ocenę, kto jest w rodzinie mniej lub bardziej ważny.

Pytania przed pierwszym spotkaniem

Czy rodzice muszą poznać się przed zaręczynami?

Nie musicie czekać na konkretny etap ani przyspieszać zaręczyn ze względu na obiad. Jeśli już od dawna spędzacie razem święta, rodzice mogli poznać się zupełnie mimochodem. Jeżeli zaś planujecie ogłosić zaręczyny, zastanówcie się, czy każdy z was chce usłyszeć reakcję własnej rodziny na osobności. Możecie zacząć od osobnych rozmów, a wspólne spotkanie umówić później. Pozwoli to uniknąć sytuacji, w której jedna mama dopiero dowiaduje się o ślubie, a druga zna już datę i salę.

Co zrobić, gdy jedno z rodziców nie chce przyjść?

Zapytajcie na osobności, czy chodzi o skład gości, miejsce, dojazd czy sam pomysł. Jeśli przeszkodą jest hałas, zaproponujcie spokojniejszą porę. Jeżeli usłyszycie wyraźną odmowę, nie umawiajcie „przypadkowego” spotkania za plecami tej osoby. Możecie powiedzieć pozostałym: „Tata nie dołączy w sobotę, spotkamy się w mniejszym gronie”. Powód zostawcie zainteresowanemu. Waszym zadaniem jest przedstawienie sobie ważnych ludzi, nie naprawienie podczas jednego obiadu historii całej rodziny.

Białe konwalie i zielone liście na wieczku skrzynki — Rubin 4
Białe konwalie i zielone liście na wieczku skrzynki.

Jak zakończyć wizytę i co napisać następnego dnia?

O zakończeniu najlepiej przypomina gospodarz lub jedno z was. „Za chwilę będziemy się zbierać, bo obiecaliśmy zdążyć na pociąg. Mamo, dziękujemy za obiad”. Następnego dnia nie urządzajcie ankiety, czy rodzice się sobie spodobali. Zapytajcie raczej, czy dobrze wrócili, i przekażcie jedno prawdziwe, miłe zdanie: „Tata do dziś wspomina opowieść o waszej pierwszej wyprawie z namiotem”. Jeśli chcą wymienić się numerami, zapytajcie obie strony o zgodę. Zwykłe „do zobaczenia” też jest dobrym zakończeniem pierwszego spotkania.

SJ

Szymon Jędrzejczak

Ekspert branży ślubnej i projektant papeterii w Amelia-Wedding.pl. Od lat pomaga parom młodym w kreowaniu niezapomnianych chwil, łącząc tradycję z nowoczesnym designem.